چراغي بايد افروخت

آنفولانزا

منصوره — Wed, 25 Jan 2012 17:13:01 +0000

آنفولانزا گرفته بودم. چند هفته پیش. حداقل تا آنجا که یادم می آید، اولین بار بود توی عمرم.
می دانستی آنفولانزا یکدفعه شروع می شود؟ یکدفعه و بدون علائم خاص و مشخصی؟ آنقدر ناگهانی که باورت نمی شود مریض شده ای. مثل این مرگ های یکدفعه ای است یک جورهایی!
درست 24 ساعت بعد از یک روز خوب که می روی استخر، موقع برگشتن آنقدر حالت خوب است و سرحالی که ماشین را میبری کارواش، سرخوش و قدم زنان میروی برای تولد آذر هدیه می خری، شب بعد از کلی بگو بخند می خوابی و صبح با ناباوری می بینی که حالت اصلا خوب نیست!
بعد همانطو ر که توی رختخواب دراز کشیده ای، و فقط و فقط داری استراحت می کنی و مادر با سوپ و لیموشیرین دارد ازت پذیرایی می کند؛ خودت حس می کنی که حالت دارد بدتر و بدتر می شود!
عصر حتی نمی توانی از رختخواب بیرون بیایی.
آذر همراهم می شود برویم دکتر و راه کوتاه خانه تا مطب را با چه بدبختی طی می کنیم. چیزی نمانده بیاید دستم را بگیرد و کمکم کند!
بعد من همانطور که هی زیر گوش او غر می زنم که چطور ممکن است آدم ظرف یک روز اینقدر درب و داغان شود؛ یکدفعه یاد بی بی می افتم که سال گذشته یکدفعه زمین گیر شد. چشم هایش کم سو شد و توان راه رفتنش را از دست داد. آنقدر یکدفعه و بی هیچ پیش زمینه ای، پیرزن که مستقل زندگی می کرد به اطرافیانش محتاج شد که آدم باورش نمی شد.

آنفولانزا چیز مزخرفی است. اما خوب است آدم دچارش شود تا بفهمد که ….

به آیندگان

منصوره — Thu, 12 Jan 2012 10:29:51 +0000

راستی که در دوره تیره و تاری زندگی می کنم:
امروزه فقط حرفهای احمقانه بی خطرند
گره بر ابرو نداشتن، از بی احساسی خبر می دهد،
و آنکه می خندد، هنوز خبر هولناک را نشنیده است.
این چه زمانه ایست که
حرف زدن از درختان عین جنایت است
وقتی از این همه تباهی چیزی نگفته باشیم!
کسی که آرام به راه خود می رود گناهکار است
زیرا دوستانی که در تنگنا هستند
دیگر به او دسترس ندارند.
این درست است: من هنوز رزق و روزی دارم
اما باور کنید: این تنها از روی تصادف است
هیچ قرار نیست از کاری که می کنم نان و آبی برسد
اگر بخت و اقبال پشت کند، کارم ساخته است.
به من می گویند: بخور، بنوش و از آنچه داری شاد باش
اما چطور می توان خورد و نوشید
وقتی خوراکم را از چنگ گرسنه ای بیرون کشیده ام
و به جام آبم تشنه ای مستحق تر است .
اما باز هم می خورم و مینوشم
من هم دلم می خواهد که خردمند باشم
در کتابهای قدیمی آدم خردمند را چنین تعریف کرده اند:
از آشوب زمانه دوری گرفتن و این عمر کوتاه را
بی وحشت سپری کردن
بدی را با نیکی پاسخ دادن
آرزوها را یکایک به نسیان سپردن
این است خردمندی.
اما این کارها بر نمی آید از من.
راستی که در دوره تیره و تاری زندگی می کنم.
***
در دوران آشوب به شهرها آمدم
زمانی که گرسنگی بیداد می کرد.
در زمان شورش به میان مردم آمدم
و به همراهشان فریاد زدم.
عمری که مرا داده شده بود
بر زمین چنین گذشت.
خوراکم را میان معرکه ها خوردم
خوابم را کنار قاتلها خفتم
عشق را جدی نگرفتم
و به طبیعت دل ندادم
عمری که مرا داده شده بود
بر زمین چنین گذشت.
در روزگار من همه راهها به مرداب ختم می شدند
زبانم مرا به جلادان لو می داد
زورم زیاد نبود، اما امید داشتم
که برای زمامداران دردسر فراهم کنم!
عمری که مرا داده شده بود
بر زمین چنین گذشت .
توش و توان ما زیاد نبود
مقصد در دوردست بود
از دور دیده می شد اما
من آن را در دسترس نمی دیدم.
عمری که مرا داده شده بود
بر زمین چنین گذشت.
***
آهای آیندگان، شما که از دل توفانی بیرون می جهید
که ما را بلعیده است.
وقتی از ضعفهای ما حرف می زنید
یادتان باشد
از زمانه سخت ما هم چیزی بگویید.
به یاد آورید که ما بیش از کفشهامان کشور عوض کردیم.
و نومیدانه میدانهای جنگ را پشت سر گذاشتیم،
آنجا که ستم بود و اعتراضی نبود.
این را خوب می دانیم:
حتی نفرت از حقارت نیز
آدم را سنگدل می کند.
حتی خشم بر نابرابری هم
صدا را خشن می کند.
آخ، ما که خواستیم زمین را برای مهربانی مهیا کنیم
خود نتوانستیم مهربان باشیم.
اما شما وقتی به روزی رسیدید
که انسان یاور انسان بود
درباره ما
با رأفت داوری کنید !

برتولت برشت/ 1939

هذیانیات 9

منصوره — Sun, 04 Dec 2011 07:23:04 +0000

دلم می خواست، توی این شبها، یک جایی بود.

یک جایی بود برای عزاداری کردن.

دلم می خواست، یک جایی بود. یک مجلسی که بروم یک گوشه اش بنشینم و عزاداری کنم برای امامم.

یک جایی که مدعیان شریعت مشتری نداشته باشند آنجا.

یک جایی که سخنرانش بداند که مسئله کربلا، مسئله آب و تشنگی نیست.

یک جایی که هی تشنگی حسین را نکنند توی چشم آدم.

یک جایی که بلندگو را ندهند دست یک مداح احمق که بلندگو را تا حلقومش فرو کند و یک اسم را، تنها یک اسم را، هی تکرار کند.

یک جایی که بجای حرف زدن از حسین از سر بریده اش نگویند.

یک جایی که ….

و نیست.

توی این شهر بزرگ و گل و گشاد جایی نیست برای من و امثال من تا در سالروز شهادت حسین، مردی که به ما درس "بایستن" در "نتوانستن" را آموخت*، دور هم عزاداری کنیم.

*. دکتر شریعتی

هشت فراز، هزار نیاز – 3

منصوره — Wed, 30 Nov 2011 18:24:40 +0000

برای چندمین بار در ایران ثابت شد که ظرفیت و میل به مشارکت فرزند سرکوبه. کسی یا جریانی که سرکوب می کنه، تصورش این هست که در حقیقت ظرفیتها را دیگه دفن کرده. تصورش، توهمش، اینه که آنقدر لایه های دفن پایینه که اون ظرفیتهای تاریخی و دورانی ما رسیده به این مرکز زمین که مواد گداخته است و کاملا ذوب شده و امکان بروز و ظهور پیدا نمی کنه.

در قاجار قبل از تنباکو ، فرزند سرکوب شد میل به مشارکت و خودش را توی تنباکو نشون داد. بعد از تنباکو همون آش و همون کاسه و توتالیتاریسم ناصرالدین شاهی شد. ازش مشروطه دراومد. فرزند سرکوب در ایران شد مشروطه . فرزند سرکوب زضاخانی هم شد به اصطلاح نهضت ملی ایران. اینکه یک قاعده شد توی ایران.

برخلاف تصور سرکوبگران و سازماندهندگان سرکوب، سرکوب موقت است. و زیرین جامعه اتفاقاتی می افتد که سرکوب کننده و جریان ایدئولوژیک و تشکیلاتی سرکوب فکرش را نمی کند.

همه فکر می کنند که در زمستان در حقیقت همه چیز سوخته ، نشو و نمایی در طبیعت وجود ندارد. ولی مولوی خیلی قشنگ میگه در بهمن میوه ها پزیده است. در اوج در حقیقت سرما. حالا به قول قدیمیا سیاه سرما و سرمای استخوان سوز، نزج اولیه میوه که بعدا بهار و تابستان پدیدار میشه در بهمنه.

این سرکوبگرایان جنبش در ایران این قاعده را درک نمی کنند. به نسبتی که سرکوب تو ایران شدیدتره، توی دوران به اصطلاح سرکوب، این فرزند مطالبه گرتره. تبدیل به یک فرزند بیش فعال میشه. مثل یک بچه ای که در حقیقت توی خونه نمیشه نگهش داشت. از در و دیوار و کمد و تلویزیون و همه چیز بالا میره. بیرون هم که بره غوغا می کنه. این نشان دهنده اینه که فرصتی برای بروز در حقیقت ظرفیتهایش بطور متعادل وجود نداشته ، ظرفیت انباشته، انباشته . اون پدر مادر هم به تخلیه ظرفیت فرزند فکر نکردند و سرکوبش کردند. فکر می کنند که این فرزنده دیگه منگوله. دیگه نه ذهنش کار می کنه، نه مهرش کار می کنه. ولی بالاخره فرزنده منگول نیست. در جای خودش ابتدا بیش فعال میشه، و اگه یک رهبری معفول هم سرکار بیاد اون بیش فعالی را در حقیقت می تونه تبدیل کنه به یک فعالیت متعادل که مصدق به طور نسبی تونست در ایران این کار را بکنه .

اینکه برخلاف تصور سرکوبگران توی ایران هر بار سرکوب جدیتر بوده، فاز بعدی، فرزند سرکوب، فرزند به اصطلاح خوش قد و قامتی بوده که ظرفیت و میل مشارکت جدی از خودش بروز داده.

هدی صابر، هشت فراز هزار نیاز، نشست ملی شدن صنعت نفت، جلسه 41، دقیقه 20 به بعد

بعضی از حیوانات نسبت به دیگران برابرترند

منصوره — Sat, 19 Nov 2011 17:20:44 +0000

مصباحی مقدم: مادام‌العمر شدن حقوق نمایندگان و سیاسیون “تبعیض بجا” است/ برگشت به سطح زندگی قبل از نمایندگی بعد از چهار سال، دشوار است

افرادی که در دستگاههای دیگری سابقه خدمتی دارند زمانی که به عنوان نماینده مجلس انتخاب می شوند رتبه آنان با رتبه یک وزیر برابری می کند، بنابراین تصریح شده است که اگر دوره نمایندگی‌شان پایان یافت و به کار قبلی برگشتند پایه حقوق که در مجلس می گرفتند کمتر نشود و محفوظ بماند. به طور طبیعی کسانی که دوره نمایندگی شان پایان می یابد و رتبه حقوقیشان در حد یک وزیر است به طور طبیعی چهار سال زندگی خود را در یک سطحی تنظیم می کنند که برگشتش به سطح قبل از دوره نمایندگی تا حدود زیادی دشوار است….

“رفقا امیدوارم تصور نکرده باشید که ما خوک ها این کار را از روی خودخواهی
انجام می دهیم و یا این که تبعیض قائل می شویم. در واقع بسیاری از ما خوک ها شیر و سیب دوست نداریم. من خودم شخصا از شیر و سیب خوشم نمی آید. تنها هدف ما از خوردن این چیزها حفظ سلامتی است. شیر و سیب (رفقا، این مطلب را علم ثابت کرده است) حاوی موادی هستند که برای سلامتی یک خوک صد در صد لازمند. کار ما خوک ها ذهنی است. اداره و سازماندهی این مزرعه کاملا بسته به ماست. شب و روز برای رفاه شما تلاش می کنیم. بخاطر شماست که شیر می نوشیم و سیب می خوریم. هیچ می دانید اگر ما خوک ها در انجام وظیفه شکست بخوریم چه اتفاقی می افتد؟ جونز بر می گردد. بله . جونز برمی گردد.”
جورج اورول. قلعه حیوانات

هشت فراز، هزار نیاز – 2

منصوره — Mon, 14 Nov 2011 19:15:00 +0000

یک نفر در مورد دلیل یا چرایی حرکت میرزا کوچک خان و قیام جنگل سئوال می کنه و سئوال می کنه با اینکه میرزا می دونسته که سرکوب می شه چرا این حرکت را شروع می کنه و جواب هدی صابر:

اولا کار استراتژیک کار آزمون و خطاست هیچ کس به کسی برات سفید نمیده که استارت را زدی تا ته در حقیقت روی چمنزار راه میری. آزمون و خطاست. دوما اینکه بعد از تمام پرس و جوها ، پرسان پرسانها و از این کوی به اون کوی رفتن ها و از این بزرگ پرسیدن و از اون مجرب در حقیقت تجربه اخذ کردن؛ رهیافت استراتژیکش این بود؛ جمع بندی اش جمع بندی درستی بود که یک کانون مقاوتی باید شکل بگیرد که جلوی ترکتازی این نیروی در حقیقت مهاجم بیگانه و این نیروی مستبد داخلی ضد مشروطه را بگیرد. این اتفاق افتاد دیگه.

شما نگاه بکنید الان ما اینجا، فرض کنید که اینجا یک مساحتی حدود 800 متر تا هزار مترمربع دارد، اون گوشه یک جنبشی برپا بشود، همه ما هم سعی می کنیم اون جنبش را سرکوب کنیم ولی 7 سال 8 سال طول می کشه. معلومه یک اصالتی داشته، و معلومه که اون اتفاقی که می باید بیافته، افتاد. یک مانع تاریخی مقابل ترکتازی ایجاد کرد. توی همون موقع، یعنی بحبوحه جنبش جنگل …… قرارداد 1919 واگذار نشد. بالاخره ملیون اعتراض کردند، احمدشاه موضع گرفت، قرارداد نتونست اجرا بشه . انگلیس دومیلون لیره هم پرداخت و بخشی را هم تخصیص داد بین وثوق و پیرامون در حقیقت سفله اش. اما در حقیقت اون اتفاق نتونست رخ بده

و یک جنبش را هم که نباید تنها توی دوران خودش تحلیل کرد. بالاخره یک میرزایی هم هست که بعدا مثلا فرض کنید سال 49 در سیاهکل به محل انگیزه می ده برای مقاومت یا مثلا جوانهای نسل جدید. اینکه تحلیلش درست بود، چشم اندازش درست بود. کانون مقاومت را بوجود آورد.

هدی صابر، هشت فراز هزار نیاز، فراز جنگل، نشست 27، جلسه پرسش و پاسخ، دقیقه 30 به بعد

هذیانیات – 8

منصوره — Mon, 07 Nov 2011 06:59:22 +0000

دیشب پشت رل نشسته بودم و داشتم فکر می کردم کاش توی زندگی هم مثل رانندگی می شد که ادم هروقت دلش خواست، لاینش را عوض کند. بیاندازد توی لاین وسط و بی خیال با سرعت متوسط براند. کاش می شد یک وقتهایی می توانستی فلشرها را روشن کنی و کنار بزرگراه بایستی و قکر کنی به مسیر. “خروجی را رد نکرده ای؟” کاش می شد خسته که شدی بزنی توی خاکی، ترمز دستی را بکشی، صندلی را بخوابانی و چشمهایت را ببندی.

حالم خوب است. نه. راستش حالم که خوب نیست. درستش این است که بگویم اوضاعم خوب است. چیزی بیشتر از خوب شاید حتی.

آدم همیشه ساده لوحانه فکر می کند اوضاع که خوب باشد، حال آدم هم خوب می شود. ولی باید خیلی زندگی بگذرد و اوضاع زندگی ات خیلی خوب شود، و آدمهای زندگی ات ، آدمهای دور و برت خیلی زیاد و متنوع شوند؛ تا فرق این دو را بفهمی.

داشتم فکر می کردم، همان دیشب، که این وسط چی کم است که حالم خوش نیست؟! بزرگ نشده ام هنوز. انگار درست بزرگ نشده ام هنوز که فکر می کردم خوب و بد بودن حال آدم با کمبودها تراز می شود؟! بعد فکر کردم به خودم، موقعیت اجتماعی ، علمی و شغلی ام. به درآمدم، امکانات رفاهی ام، اوقات فراغتم، سفرهایی که می روم، کتابهایی که می خوانم، حتی به آن تنها کار خیری که همیشه دلم می خواست یک روزی انجام بدهم و اخیرا انگار دارد یک اتفاقی می افتد …… به همه چیز فکر کردم و دیدم دیگر چه می خواهم از زندگی؟ و مثلا چه اتفاق دیگری می توانست آن را بدون نقص کند؟

نه اینکه فکر کنی تمام آرزوهایم برآورده شده نه! دارم راجع به کمبودهایی حرف میزنم که نیست و من همیشه فکر می کردم همین فقدان، فقدان کاستی ها می تواند شرط کافی باشد برای حال خوش آدم. و نیست.

وقتی به اینجای زندگی ات می رسی، دیگر می دانی که برآورده شدن آن چیزهای دیگری که می خواهی بشود و هنوز نشده هم اتفاق چندان خاصی نمی تواند در حالت، حال خوشت، داشته باشد. و اینجور وقتهاست که دلت می خواهد می شد کنار جاده پیاده شوی، هوایی بخوری، به مسیر پشت سرت نگاه کنی و بعد خوب به این فکر کنی که “کجا اشتباه کرده ای؟”

بگمانم ما، ما آدمهای به ظاهر خوشبختی که گهگاه دچار یاس فلسفی می شویم؛ یکجایی راه را اشتباه رفته ایم.

پیوست: اینروزها، دلم تنها یک چیز می خواهد. اینکه چند دقیقه منظومه شمسی از حرکت بایستد، خورشید کار طلوع و غروب را بگذارد زمین و اینقدر تند و
تند شنبه ها نشود پنج شنبه. اصلا حرفم بحث گذشت زمان و طی شدن عمر و این حرفها نیست. نه! تنها اینکه خسته شده ام از این بازی ممتد بدون استراحت. دلم آن 15 دقیقه بین دو نیمه را می خواهد. گرگیجه گرفته ام.

هشت فراز، هزار نیاز – 1

منصوره — Tue, 20 Sep 2011 04:58:10 +0000

به نسبتی که انرژی مصرف کنی، مستهلک هم میشی دیگه. حالا این اقتدار و جریان اتوریته را همه فکر می کنن که قدر قدرته و هنوز داره خودش را بازسازی میکنه. نه این طور نیست! اون هم انرژی مصرف می کنه. حالا اگه سنتی باشه، یک دخمه می زنه چهار نفر می شینن اونجا توطئه می کنن؛ اگر پیشرفته باشه، اتاق فکر درست می کنه برای در حقیقت، مقابله.

قوایی باید سامان بده، سلسله مراتبی درست کنه. کار تشکیلاتی خیلی انرژی بره. مقابله خیلی انرژی بره. بَعد، مصرف مالی در حقیقت بالاست. این (هست) که مصرف مالی، مصرف فسفر، مصرف انرژی مجموعا این نیرو را از درون مستهلک می کنه.

فواره که می ره بالا، همه فواره را در صعود و در اون نقطه در حقیقت ارتفاع نهایی می بینن. ولی از همون ارتفاع نهایی استهلاکش شروع می شه. یعنی خوب توی علم هم این قاعده هست دیگه. بحث راندمان تئوریک هم همین طوره. راندمان تئوریک یعنی کسری که صورت و مخرجش یک عنصرش انرژی داده شده به سیستم (است) و یک عنصرش انرژی اخذ شده از سیستم.

این توی عِلمه. حالا توی واقعیتهای اجتماعی و مبارزات سیاسی هم همین طوره . نیروی سرکوبگر، مشمولِ در حقیقت نرخ استهلاکی می شه. نیروی مقابلش هم مشمول استهلاک میشه اما یک تفاوت ماهوی دارند که این تفاوت ماهوی شان را خدا در حقیقت تبین می کنه توی 60 آیه جمع بندی شکست جنگ احد. 120 تا 180 سوره آل عمران . اونجا در حقیقت خطاب به پیغمبر و پیرامونی که شکست خوردند میگه؛ آره، شما مستهلک شدید، اما اونها هم مستهلک شدند. حالا اونها عشقی ندارن، مستهلک می شوند. (اما وقتی) این طرف جریان مبارزه مستهلک می شوند، اون عشقه نگهش می داره. اون فقط شهوت حفظ قدرت داره.

ببین! شهوت، تا یک حدی می تونه انسان را نگه داره، پیش ببره. جهان را در حقیقت، تاریخ جهان را، تاریخ علم را، تاریخ تحولات را، شهوت ها رقم نزدند؛ عشقها رقم زدند.
آخر سر همه استبدادها وا دادند ….. به رغم همه تهدیدها …… کم می آرن.نیروی آرمان دار کم نمی یاره. حالا جاهایی افتان و خیزان و شل و پل و اینها جلو می ره، ولی بالاخره به اون مطلوبه می رسه.

این شعار ایدوئولوژیک نیست ها! این را میشه پژوهشی همه جا ببینی. (در) ایران هم ببینی. ………… اون نیروی مهاجم سرگوبگر بالاخره کم میاره. ولی اون یکی بالاخره به یک سرمنزلی می رسه. تفاوتش هم منبع انرژی شونه. این منبع انرژی داره بازسازی اش می کنه، اون نه. ………… شهوت تا یک جا پیش می کشه. شهوت به هر چی. ولی این رو جان مایه پیش می کشه. لذا مکانیسمش اینه. …………

جریان حذف کننده با هر حذفی بخشی از توان درونی اش هم حذف می شه این قاعده است. قاعده طبیعته … همه یوزپلنگ را فقط جسمش را می بینن. یوزپلنگ بعد از 10 متر که خیز برمیداره در ساعت می تونه 70 مایل سرعت داشته باشه. ….. ولی همین یوزپلنگه، با هر شکاری که می کنه یک مرحله افت پیدا می کنه. آخر سر یوزپلنگی هست که دیگه هیچ کاری نمی تونه بکنه. اینه که این قاعده علمیه. عنصری که مهاجمه و تهاجمش هم به قصد جلوگیری از تحوله، انرژی که مصرف می کنه بیش از انرژی کسی (است) که دنبال تحوله.

هدی صابر، هشت فراز هزار نیاز، فراز دوم، نشست 15، جلسه پرسش و پاسخ، دقیقه 27-36.

از اینجا دانلود کنید و بشنوید
پی نوشت: گفتن ندارد که گوش کردن به حرفهای هدی صابر با آن لحن شیرین خودش،چقدر لذت بخش تر است. اما شاید اگر فرصتی باشد، گاهی بخش هایی از حرفهایش را از روی فایل ها پیاده کنم تا اینجا هم متروکه نشود!
سعی کرده ام جملاتش را با همان لحن خودش بنویسم. شما هم با لحن صابر بخوانید!

هشت فراز، هزار نیاز

منصوره — Tue, 30 Aug 2011 07:02:08 +0000

تصمیم داشتم صبر کنم کل فایل ها را که گوش کردم بیایم اینجا و از پربار بودن بحث ها، روش تحلیلی خیلی خوب، نکات قابل توجه موجود در بحث ها و صدای گرم و گیرای سخنران آن حرف بزنم اما خوشبختانه تعداد جلسات آنقدر زیاد و مفصل هست که حالا حالاها لذت و خوشی این روزهای من تمام نشود!

دارم از مجموعه سخنرانی های "هشت فراز هزار نیاز" حرف می زنم. مجموعه 75 جلسه سخنرانی تحلیلی در خصوص تاریخ معاصر و جنبش های مردمی در ایران که نتیجه دغدغه های هدی صابر، در خصوص تاریخ است.

مجموعه این مباحث از 5 دی 1385 در حسینه ارشاد بصورت جلسات هفتگی آغاز شد و تا آبان 1387ادامه یافت. در این جلسات 8 خیز تحول خواهی تاریخ معاصر ایران (جنبش تنباکو، مشروطه، جنگل، نهضت ملی نفت، جنبش 39-42، جنبش 40-50، انقلاب 57 و اصلاحات) که هدی صابر از آنها بعنوان "فراز" یاد می کند، بررسی می شود.

هر فراز با صحبتهای کلی مهندس عزت الله سحابی و سپس یکی از محققین یا اساتید برجسته در آن فراز بخصوص آغاز می شود و بقیه جلسات توسط هدی صابر اداره می شود. هر جلسه شامل حدود 1 ساعت سخنرانی و 40 دقیقه پرسش و پاسخ است.

نکته بارز این مجموعه وجه تحلیلی آن است. روایت تاریخ را می توان توی هر کتاب تاریخی پیدا کرد و خواند اما نگاه تحلیلی هدی صابر به رویدادهای تاریخی اگر نگویم نایاب لااقل با اطمینان می توانم بگویم که در کتابهای تاریخی کمیاب است. او هر فراز را تحت سرفصل های : فضای بین المللی، شرایط داخلی (اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی)، زمینه های بروز حرکت، روایت فراز، مطالبات، شعارها، رهبری، نیروی آغازگر، نیروهای دست اندرکار، مردم، تشکیلات، استراتژی، مشی، ایدئولوزی، برد اجتماعی – برد جغرافیایی، جهت گیری طبقاتی، دستاوردها، ناکامی ها، جمع بندی نهایی و آموزشهای فراز، مورد بحث و بررسی قرار می دهد.

در آغاز تاکید می کند که رشته اش تاریخ نیست، در این حوزه صاحب کرسی و صاحب نظر نیست و … و تنها دغدغه های تاریخی دارد و می کوشد بجای تنها روایت تاریخ، با نگاه تحلیلی به آن درسهای حاصل از هر جنبش را برای جامعه امروز بیان کند. بگمانم بعید است کسی دغدغه تاریخ داشته باشد، آن هم از نوع معاصرش، آن هم از نوع جنبش های تاریخ معاصر کشور و با یک بار گوش دادن به یکی از این جلسات، مشتری پر و پا قرص این مجموعه نشود. صدای گرم، گیرا و دلنشین سخنران هم در این میان موهبت بزرگی است برای لذت بیشتر.

به جرات می توانم بگویم تمام اوقات فراغت یک ماه گذشته پای درسهای هدی صابر بوده ام. شبهای بی خوابی، روزهای کسالت بار مرخصی اجباری در ماه رمضان و بعد از ظهرهای بلند و تمام نشدنی اش را. گوش کردن به این مجموعه یکی از بزرگترین خوشی ها و لذت های این روزهایم شده است.

پیش تر نیز بارها تجربه کرده ام که تاریخ به انسان سعه صدر می دهد اما نگاه منطقی، منصفانه و مثبت هدی صابر به شخصیت ها و وقایع احساس خاص و خوبی در من ایجاد می کند. پای درسهای هدی صابر با تمام نقدهایی که در کنار نگاه مثبتش، به جامعه امروز دارد، پر از امید می شوم و شور آموختن.

برای دریافت فایل های این مجموعه می توانید به سایت آن در اینجا یا به صفحه این مجموعه در فور شر در اینجا مراجعه کنید.
.

هدی رضا زاده صابر متولد 26 اسفند 1338، روزنامه نگار، مترجم، فعال ملی مذهبی، عضو جنبش مسلمانان مبارز، زندانی سیاسی و از گردانندگان مجله توقیف شده ایران فردا بود.

هدی ‌صابر یکبار در ۸ بهمن ۱۳۷۹ دستگیر و پس از پایان محاکمه اش در روزهای ۱۴ و ۱۵ اسفند، در ۲۱ اسفند ۱۳۸۰ با سپردن ۱۳۰ میلیون تومان وثیقه آزاد شد.

وی پس از انتخابات 1388 نیز توسط دو مامور دستگیر و پس از گذراندن دوران انفرادی به بند 350 اوین منتقل شد.

در ۱۲ خرداد ۱۳۹۰ در حالی‌که در زندان اوین زندانی بود در اعتراض به مرگ مشکوک هاله سحابی در مراسم تشییع جنازه پدرش عزت الله سحابی "و برای جلوگیری از تکرار این بیدادگری‌ها علیه انسانهای بی دفاع" به همراه امیر خسرو دلیرثانی، دیگر زندانی سیاسی ملی-مذهبی، دست به اعتصاب غذای تر ‌زد

هدی‌ صابر در “۲۱ خرداد” به دلیل ایست قلبی ناشی از اعتصاب غذا و سهل انگاری مسئولین زندان برای انتقال وی در بیمارستان مدرس تهران در گذشت.

64 زندانی سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین با امضای شهادت نامه ای، علت مرگ هدی صابر را ضرب و شتم از سوی ماموران امنیتی زندان اعلام کردند.

مراسم تشییع وی صبح 23 خرداد در بهشت زهرا برگزار شد. مقامات مسئول قضایی خبر انتقال به بیمارستان و درگذشت هدی صابر را به خانواده اش نیز اطلاع نداده بودند و پس از آن نیز از تحویل پیکر آن شهید به خانواده، امتناع ورزیدند. تشییع جنازه هدی صابر در قطعه 100 بهشت زهرا، تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار شد.

مراسم سوم هدی صابر در مسجد اعظم قلهک با حضور گسترده مردم با وجود جو امنیتی شدید برگزار شد. بیش از دو هزار نفر در این مراسم حضور داشتند. (تلخیص شده از ویکی پدیا)

ادعونی استجب لکم

منصوره — Mon, 29 Aug 2011 06:24:35 +0000

یادم نیست کجا خوندم یا شاید هم یکی از آدمهای مهم زندگی ام گفته بود. یادم نیست کِی حتی ولی یادمه که یک بار شنیده بودم، اگر با یقین و اصرار چیزی را از خدا بخوای بهت می ده.
.
.

آی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی اونی که نمی دونم کجایی؟ اون بالا؟ همین پایین؟ یا همین بغل مغل های رگ گردن و این حرفها؟ من! خیلی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی خوشحااااااااااااااااااااااااااااااااااااالم. خیییییییییییییییییییییلی!

پس حواست هست هنوز به من؟ می شنوی ام؟

یادمه یک بار 3-4 سال پیش هم یک چیز بنظر محالی را با اصرار و یقین خواسته بودم و داده بودی، ولی وقتی اوضاع اینقدر قمر در عقرب میشه گاهی آدم بی صبر و حوصله ای که من باشم شک می کنی که حواست هست؟
.

ولی حالا، حالا که من را مستجاب الدعوه کردی! می تونی بری به اموراتت برسی! اونقدر شوکه شدم از اینکه ظرف 24 ساعت هر دو تا آرزوی این روزهام را برآورده کردی و اونقدر پر شدم از ایمان دوباره به تو، که تضمین می کنم تا چند سال آینده کافر نشم به خداییت!

بنده رشوه گیری که من باشم!