آنفولانزا

آنفولانزا گرفته بودم. چند هفته پیش. حداقل تا آنجا که یادم می آید، اولین بار بود توی عمرم.
می دانستی آنفولانزا یکدفعه شروع می شود؟ یکدفعه و بدون علائم خاص و مشخصی؟ آنقدر ناگهانی که باورت نمی شود مریض شده ای. مثل این مرگ های یکدفعه ای است یک جورهایی!
درست 24 ساعت بعد از یک روز خوب که می روی استخر، موقع برگشتن آنقدر حالت خوب است و سرحالی که ماشین را میبری کارواش، سرخوش و قدم زنان میروی برای تولد آذر هدیه می خری، شب بعد از کلی بگو بخند می خوابی و صبح با ناباوری می بینی که حالت اصلا خوب نیست!
بعد همانطو ر که توی رختخواب دراز کشیده ای، و فقط و فقط داری استراحت می کنی و مادر با سوپ و لیموشیرین دارد ازت پذیرایی می کند؛ خودت حس می کنی که حالت دارد بدتر و بدتر می شود!
عصر حتی نمی توانی از رختخواب بیرون بیایی.
آذر همراهم می شود برویم دکتر و راه کوتاه خانه تا مطب را با چه بدبختی طی می کنیم. چیزی نمانده بیاید دستم را بگیرد و کمکم کند!
بعد من همانطور که هی زیر گوش او غر می زنم که چطور ممکن است آدم ظرف یک روز اینقدر درب و داغان شود؛ یکدفعه یاد بی بی می افتم که سال گذشته یکدفعه زمین گیر شد. چشم هایش کم سو شد و توان راه رفتنش را از دست داد. آنقدر یکدفعه و بی هیچ پیش زمینه ای، پیرزن که مستقل زندگی می کرد به اطرافیانش محتاج شد که آدم باورش نمی شد.

آنفولانزا چیز مزخرفی است. اما خوب است آدم دچارش شود تا بفهمد که ….