هذیانیات 9

دلم می خواست، توی این شبها، یک جایی بود.

یک جایی بود برای عزاداری کردن.

دلم می خواست، یک جایی بود. یک مجلسی که بروم یک گوشه اش بنشینم و عزاداری کنم برای امامم.

یک جایی که مدعیان شریعت مشتری نداشته باشند آنجا.

یک جایی که سخنرانش بداند که مسئله کربلا، مسئله آب و تشنگی نیست.

یک جایی که هی تشنگی حسین را نکنند توی چشم آدم.

یک جایی که بلندگو را ندهند دست یک مداح احمق که بلندگو را تا حلقومش فرو کند و یک اسم را، تنها یک اسم را، هی تکرار کند.

یک جایی که بجای حرف زدن از حسین از سر بریده اش نگویند.

یک جایی که ….

و نیست.

توی این شهر بزرگ و گل و گشاد جایی نیست برای من و امثال من تا در سالروز شهادت حسین، مردی که به ما درس "بایستن" در "نتوانستن" را آموخت*، دور هم عزاداری کنیم.

*. دکتر شریعتی